Inde knel? Neem geen grote beslissingen

Er zijn situaties waarin je helemaal vast kan komen te zitten. Een situatie waarin je helemaal vast bent komen te zitten. Situaties waar je in terecht bent gekomen door bij wat er zich aandiende keuzes te maken en beslissingen te nemen. Actief of passief. Niet kiezen is tenslotte ook een keuze.

En op een gegeven moment denk je: dit kan zo niet langger meer. Je zit in de knel. De eerste reflex is om op dat moment eruit te willen. Wanneer je in een auto zit die te water is geraakt en het water staat letterlijk aan je lippen zou ik dat vooral doen.
In andere gevallen bevind je je in een situatie waarin je heel veel kunt leren over jezelf. Dit vraagt echter grote moed. Kan je in alle narigheid kunt blijven zitten? Kan je met nieuwsgierigheid onderzoeken wat je gedaan en gelaten hebt waardoor je in deze situatie terecht bent gekomen?

Je zit in de knel, dat is duidelijk. Je voelt je beroerd, benauwd, kwaad, verdrietig. Het hele circus aan 'negatieve' emoties is wellicht al langsgekomen. Alles in jou zegt: dit is niet pluis, ik moet hier weg! Het beslissen, het vertrekken uit de situatie maakt echter ook dat je minder van de les leert dan wanneer je blijft zitten. Zelf heb ik aan den lijve ondervonden dat ik een paar keer op vergelijkbare manier vast ben gelopen doordat wel vertrok toen ik knel kwam te zitten.

Maar hoe kan je nu nieuwsgierig onderzoeken in zo'n situatie? Kijk of je op dat moment in de huid kan kruipen van een padvinder die een miertje op een struik bestudeert. Hij ziet het miertje op een tak lopen, een blaadje oplopen en bij het uiteinde van het blaadje steekt hij de sprietjes in de lucht, staat even stil en loopt terug. De observatie is zonder oordeel, nieuwsgierig. De padvinder denkt niet: die stomme mier liep een doodlopend takje op en gaat nog het laatste blaadje op ook en pas op het einde ontdekt die sukkel dat hij niet verder kon en met hangende pootjes keert hij terug.
Wanneer ik ging kijken naar wat ik allemaal had gedaan om in de knel te komen zitten gebeurde dat laatste vaak. Ik vond mezelf dom, slecht en nog zo wat van die dingen. Ik gaf mezelf op mijn kop en was daarmee uit het onderzoek. Ik was schuldig. Met dergelijke conclusies schoot ik niks op en dus gooide ik de handdoek in de ring en vertrok.

Wees in het onderzoek naar wie je geweest bent mild naar jezelf. Ga dingen niet vergoelijken, maar kijk of je zo objectief mogelijk je eigen doen en laten kunt bekijken en beschrijven. Niet verklaren, maar kijken. Dit is bepaald niet makkelijk. Het kan helpen als je bedenkt dat je gedaan hebt wat je kon. Had je dingen beter geweten, dan had je het beter gedaan.

Je bent nu bezig om iets over jezelf te leren wat je je nog niet bewust was. Dat kan pijnlijk zijn. In ieder geval biedt het de kans op waardevolle ontdekkingen over jezelf.
Wanneer je niet wegloopt, niet kiest tegen, niet de schuld bij de wereld of bij jezelf neerlegt is het mogelijk dat een oplossing zich aandient. Vanuit de kramp van het vastzitten, naar de wijsheid en de ontdekkingen uit het onderzoek kan een nieuwe mogelijkheid voor jou zich aandienen. Misschien kom je tot een groot inzicht. Misschien is het een kleine verschuiving die op dat moment essentieel voor je is. Er heeft zich in ieder geval een nieuwe mogeijkheid aangediend

Zit je nu in zo'n put bedenk dan:
Vlak voor de dageraad is de nacht op het donkerst.

Heb je de moed gevonden om het onderzoek in te gaan dan mag je jezelf een groot compliment geven. Met je bewustzijn heb je gekozen om te blijven en om te kijken en niet de impuls te volgen die je weg wilde rukken uit de pijn.